شبکه پویا و دختر ۴ ساله‌ام!
نمایش 6 پاسخ رشته ها
  • نویسنده
    نوشته‌ها
    • #244
      مجتبی آلام
      مشارکت کننده

      سلام به همه‌ی فراگیران عزیز
      ‌دغدغه‌ی من برای مدیریت مصرف رسانه در خانواده‌ی کوچکمان، میل عجیب زهرا خانم به شبکه‌ی پویا دیدن است!
      من و همسرم تصمیم داشتیم و داریم که ایشون روزی دو ساعت بیشتر این شبکه رو نگاه نکنن، ولی نتیجه‌ی اون: پرخاشگری، گریه، عصبانیت و افسردگی هست!
      از طرفی رها بودن دخترم و نگاه کردن بیشتر از حد، نتایج بامزه‌ و خطرناکی داشته!
      مثلا اون روزهایی که زیاد نگاه کنه و سریال پاندای کنفوکار رو مخصوصا ببینه، شب موقع رسیدن من، از یه گوشه‌ای با لگد منو پذیرایی میکنن!
      و جداً برای این خشونت و… نگرانیم!
      تجربه‌ی مشترکی داشتید که راهنمایی کنید؟!

    • #245
      محمد فردوسی
      مشارکت کننده

      سلام
      راهکاری که به نظر من میرسه و در اطرافیان خودم دیدم و فکر می کنم تا حدودی موثر هست اینه که پدر و مادر سعی کنن وقت بیشتری رو برای تعامل با بچه اختصاص بدهند. سعی کنن سرگرمی های دیگه ای رو هم براش فراهم کنن از جمله بردن بچه ها به پارک و یا انجام بازی های فکری.
      این تنوع در سرگرمی باعث میشه فرزندشون خیلی مدیریت شده و کمتر به سراغ دیدن کارتون بره و مشکلاتی که اشاره کردین تا حدودی زیادی برطرف بشه.

    • #249
      محبوبه همت
      مشارکت کننده

      سلام
      من هم یک پسر 4 و نیم ساله دارم که به شدت عاشق کارتون سگ های نگهبان بود که از روی گوشی پدرش نگاه میکرد اونم ساعتها,اما چون خودم شخصا مخالف بودم سعی میکردم با کارهایی از قبیل کمک در آشپزی البته اونجاهایی که براش خطری نداره درگیرش کنم بهش نظافت خونه رومحول کنم وکلی ازش تعریف و تمجید کنم و تو صفحه ای به اشتراک بزارم و برخورد افراد رو درباره اون ویدیو رو, براش بگم .الان جوری شده که از خواب بیدار میشه دنبال اینه که چه کار مثبتی انجام بده تا همه ببینن .(به اصلاح خودش بگن آفرین😁)

    • #251
      محسن رزاقی
      مشارکت کننده

      ما هم یک دختر داریم در فامیل و ماجرا همینی ست که شما گفتی!
      نمی تونم بگم تجربه ی موفقی بوده، ولی تونست یه کارهایی بکنه
      .
      ارتباط فارغ از رسانه اش رو افزایش دادیم. پاک و مهد کودک و این ماجراها که البته به خاطر کرونا متوقف شد.
      .
      یه سری سی دی و برنامه ها به انتخاب خودمون تهیه کردیم و خیلی نرم و با بازی، اونها رو گذاشتیم دم دستش تا ببینه چون واقعا به تلویزیون اعتمادی نیست.

    • #260
      علی رضا بابایی
      مشارکت کننده

      زمانی با این پدیده مواجه شدم که برادر کوچکترم در همین سن و سال بود….
      شرایط برای ما که اینطور بود شما خسته و کم حوصله از ماجراهای کاری به منزل می رسید و حال توان و بازی با کودک را ندارید… در این شرایط یا باید او را با موبایل و کارتون از خود دور کنید و یا این که حوصله کنید و با بازی کردن های مختلف کودک خود را مشغول کنید….
      ما در این میان و خستگی که نمیتوانستیم هر روز او را به پارک و این ها ببریم… والیبال نشسته را تجربه کردیم که بسیار تجربه ی موفقی بود…. هم نشسته بود و هم واقعا برای کودک جذاب و به هیجانی و همراه جنب و جوش….
      به نظرم تجربه ی بازی فیزیکی و محیطی ناخودآگاه بچه ها را از وسایل ارتباطی و وابسته شدن به تلویزیون و تبلت و این ها را کاهش می دهد در حالی که حوصله جدی از شما می طلبد…
      تجربه ی موفقی بود….

    • #282
      فاطمه نوری پور
      مشارکت کننده

      عرض سلام خدمت همگی دوستان

      نظر و تجربۀ همۀ دوستان، مهم و قابل استفاده ست. نظر بنده هم احتمالاً در تکمیل نکات خواهد بود.
      آنچه تا الان از تعلیم و تربیت نظری و عملی خواندم، اهمیت دو چیز رو گوشزد می کنه؛ اول، درنظر گرفتن سن و دوم، ماهیت و جذابیت تکنولوژی عصر حاضر.
      براساس مورد اول، باتوجه به ویژگی های ردۀ سنی طفولیت و کودکی، افراط و تفریط خاصیت این دوره ست. اینکه کودک یه مدت، دیوانه وار وابسته به یه عنصر در محیط میشه و بعد اون رو چنان رها می کنه که انگار هیچوقت وجود نداشته؛ حالا یا یه نوع اسباب بازی باشه، یه تیکه پارچه باشه، یه خوردنی باشه و یا تلویزیون و محتوای رسانه باشه. جهان کودک، در حیطۀ علایق و گرایش ها، به شدت صفر و یکی و متغیره. این رو نمیشه از اون کَند و با اتخاذ راه حل هایی که فهم هدفش برای کودک ساده است، کار سخت میشه و حتی نتیجۀ عکس میده. نکتۀ دوم هم نیاز به توضیح چندان نداره. تکنولوژی امروز پدر و مادر رو هم مبتلا کرده چه برسه به کودک.
      تنها راه حلی که به ذهنم میرسه، اینه که بجای راه حل های سلبی(نهی مستقیم)و یا راه حل هایی با هدف ساده(مثل پرت کردن حواس)، باید به یک الگوی ایجابی برسیم. الگویی که از طرف والدین آگاهانه نباشه. با روشی کاملا غیرمستقیم، یک علاقۀ جدید و مفید رو برای کودک زیبا کردن. اتفاقاً در زمان بکارگیری این الگو، نباید کاری به کودک داشته باشیم. باید به اون نشون بدیم که :«کارهای قشنگ تری وجود داره و من نمیخوام وقتم رو برای کارهایی شبیه به کارهای تو صرف کنم.» این زیباسازی تدریجی، احتمالاً می تونه جهان صفرویکی رو به مرور تعدیل کنه.
      اما متأسفانه از آوردن مثال ناتوانم چون نه تجربه ای یافتم و نه تابحال در بلند مدت با یک کودک ارتباط داشتم. اما فکر کنم ترکیب تجربۀ دوستان با روشی که عرض کردم راهبرد خوبی باشه… مثل والیبال نشسته که گفتند؛ اما بدون درنظر گرفتن کودک(در ابتدا)

    • #283
      فاطمه نوری پور
      مشارکت کننده

      می بخشید خیلی طولانی شد (:

نمایش 6 پاسخ رشته ها
  • شما برای پاسخ به این موضوع باید وارد شوید.
عضویت در خبرنامه مرکز یادگیری میم
برای دریافت جدیدترین محتوای آموزشی و اطلاع از دوره‌های آموزشی می‌توانید در خبرنامه مرکز یادگیری میم عضو شوید.